W wielu polskich wsiach i miasteczkach jeszcze kilkadziesiąt lat temu jesień i zima były czasem wspólnej pracy przy tzw. „skubarkach”, czyli spotkaniach poświęconych skubaniu pierza. Dziś ta tradycja powraca w klubach seniora i domach kultury jako forma aktywizacji osób starszych oraz pielęgnowania lokalnego dziedzictwa.
Skubarki (zwane też „wyskubkami” lub „pierzokami” w zależności od regionu) towarzyszyły przygotowaniom do zimy i ważnych wydarzeń rodzinnych, takich jak śluby. Gospodynie zbierały się w jednym domu, by wspólnie skubać gęsie pierze przeznaczone na poduszki i pierzyny. Praca była żmudna, ale w grupie mijała szybciej i przyjemniej. Spotkaniom towarzyszyły rozmowy, śpiewy ludowych pieśni, opowieści o dawnych czasach, a czasem nawet swaty czy żarty kawalerów, którzy pod pretekstem pomocy próbowali zwrócić na siebie uwagę panien.
Obecnie tradycyjne skubarki odradzają się jako wydarzenia kulturalne organizowane przez koła gospodyń wiejskich, domy kultury czy parafie. Tak też stało się w naszej gminie, że coroczne skubarki seniorów biorących udział w projekcie socjalnym „Aktywny Senior” stały się nieodzowną tradycją karnawału. One są dla nich nie tylko okazją do wspomnień, ale również sposobem na podtrzymywanie sprawności manualnej, integrację społeczną, przeciwdziałanie samotności, przekazywanie wiedzy młodszym pokoleniom, pielęgnowanie lokalnej tożsamości poprzez integrację seniorów z różnych wsi. Dla wielu osób starszych udział w skubarkach to także powrót do młodości – do czasów, gdy wieczory spędzało się razem przy stole, przy świetle lampy naftowej, a każda rozmowa miała swój rytm i znaczenie.
Choć dziś pierzyny rzadko wypełnia się ręcznie skubanym pierzem, sama idea skubarek przetrwała. Stały się symbolem solidarności, współpracy i szacunku dla tradycji. Organizowane współcześnie wydarzenia często wzbogacane są o konkurencje tematyczne, degustacje regionalnych potraw takich jak w naszym rejonie są drożdżowe ciasta moczone w miodzie czy występy zespołów folklorystycznych, którym towarzyszą tańce.
